آنها که می دانند، آنها که نمی دانند...

امروز داشتم فکر می کردم، زمان هایی که آرامش دارم و اصولا منطقم بدون این که تلاش آگاهانه ای برای آن انجام داده باشم، خوب کار می کند، احساس می کنم، همه چیز و همه کس سر جای خود هستند و اگر مشکلی است مال جایگاهی است که من در آن ایستاده ام، نوع تلقی و تعبیرم از شرایط و اتفاقات.... احساس کردم هر نقطه از ذهنم که به مدد دانستن روشن شده، کار مرا در مواجهه با مسئله مربوط به خود بسیار راحت تر ساخته، در این مورد هم تجربه خیلی به کار آدم می آید و هم مطالعه... دانستن علل پشت پرده خیلی از رفتارها، کمک بزرگی به ما در رابطه با تغییر آن رفتار یا کلا متوقف کردن آن می کند... بیشتر روانشناسان ریشه خیلی از مسائل فرد در بزرگ سالی را در کودکی او جستجو می کنند. فکر می کنم یک پدر مادر مسئول حداقل به خاطر راحتی خودشان هم شده بهتر است به رفتارهای درست تظاهر کنند...فکر کردم چقدر خوب است سلسله وار در مورد موضوعاتی که به روح و روان آدم طراوت می بخشند، مطالعه کنم هرچند مختصر و آنها را اینجا هم بیاورم...

پی نوشت: در همین رابطه طی جستجوهایم به این مطلب برخوردم در این آدرس http://mehr-aghajani.com/?p=5498 که به بخشی از فیلم دائی جان ناپلئون که به نظر من با توجه به امکانات کم زمان ساخت خود واقعا اثری خوش ساخت بود، با رویکرد روانشناختی پرداخته بود که مطالعه آن خالی از لطف نیست...