من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم...

با یکی از دوستان قدیمی ام صحبت می کنم، ناراحتی اش تا حدی است که بر عکس همیشه که خیلی محافظه کارانه صحبت می کرد، آشکارا اعتراف می کند که همسرش را دوست ندارد و فکر می کند، انتخاب های بهتری می توانسته داشته باشد، بهش می گم یعنی تمام مشکلات تو مال طرف مقابل است؟ خودت از خودت راضی هستی؟ ... اگر او از زندگی ات حذف شود، فکر می کنی این نارضایتی که داری به کل از بین می رود؟ و او در میانه راه که کمی آرام شده، می گوید، مطمئن نیستم تمام مشکلات من از اوست ولی او سهم عمده ای در این وضعیت روحی من دارد. ... به هر صورت در ادامه گفتگویمان من به او پیشنهاد می کنم که یه وقت به بهانه این مشکل فرضی - شوهرش - نقش خودش را ندید نگیرد در مورد وضعیت موجودش....

***

داشتم فکر می کردم، شاید بیشتر آدمها در مقاطعی به چنین نتایجی برسند، حتی در مورد خرید های پیش پا افتاده شان، در مورد کیفیت یا قیمت آنها، یه بار خودم یادم هست، برای اولین بار که در بازار مشهد می چرخیدم، همان بدو ورود خریدی کردم که هرچه به ته بازار می رسیدم حالم بدتر می شد، چون متوجه شدم خیلی گران خریده ام...از این لحاظ فکر می کنم، شاید بروز چنین تردیدهایی طبیعی باشد، آن هم در زندگی مشترک که مخصوصا آن انرژی اولیه در اثر تعامل واقعی زوج ها با هم ممکن است کم و زیاد باشد، از نظر من این قضیه فاجعه نیست، شاید یک جور به چالش کشیدن آن انتخاب است و این روندی زیباست، مثل عبور می ماند، اما گیر کردن در آن حس و تردید و حل نکردن آن حس جالبی نیست و می تواند زندگی را دچار کسالت مرگ آوری بکند، انگار که فرد نصفه و نیمه در زندگی مشترکشان حضور داشته باشد...من کسانی را می شناسم که دانشگاه رفتن همسرشان یا همینطور سرکار داشتن او با دیگران او را نگران می سازد، در صورتی که حفظ رابطه ای که این قدر شکننده است، از نظر من ارزشی ندارد، یک رابطه باید به پشتوانه شناخت افراد از هم دیگر و دلایل روشن آنها از هم ریشه داشته باشد... مطمئنا نوع دید افراد به یک رابطه، سرنوشت آن رابطه را تعیین می کند. بعضی ها وقت می گذارند، انرژی صرف می کنند، مشاوره می گیرند، و ممکن است همان رابطه شکننده را به وضعیت مطلوبی برسانند و این یعنی حفظ آن رابطه برایشان اهمیت دارد، یا اصولا می خواهند تکلیف آن رابطه را روشن کنند، بعضی ها هم به رفتارهای همیشگی خود که نتایج تکراری دارد، همین طور پافشاری می کنند و ... اما گویا یک قانون نگفته وجود دارد: کار نیکو کردن از پر کردن است . من خودم غالب اوقات به عینه دیده ام آدمهای جالب، هم صحبت های جالب هم دارند، و ظاهرا این یعنی کسی که هنر ایجاد رابطه خوب و راحت با خود را دارد معمولا دیر یا زود رابطه رضایت بخشی هم با دیگران و البته همسر خود ایجاد می کند...